بن اسکرن

فانکی: معمای حل‌نشده کشتی در دنیای مشت‌زنی؛ زندگی و میراث بن اسکرن

در دنیای پر زرق و برق هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) که فیزیک‌های تراشیده، خالکوبی‌های خشن و مهارت‌های بالای کیک‌بوکسینگ معمولاً شاخصه‌های اصلی یک قهرمان محسوب می‌شوند، بن اسکرن یک ناهنجاری کامل بود. او با موهای فرفری، بدنی که بیشتر شبیه به پدران میان‌سال بود تا ورزشکاران حرفه‌ای، و تکنیک مشت‌زنی که بسیاری آن را آماتور می‌دانستند، توانست بیش از یک دهه بدون شکست باقی بماند و قهرمان دو سازمان بزرگ جهان شود. بن اسکرن که به “فانکی” (Funky) مشهور است، اثبات زنده این نظریه بود که اگر کشتی شما به اندازه کافی قوی باشد، نیازی به هیچ سلاح دیگری ندارید. این مقاله تلاشی است برای واکاوی زندگی مردی که با قوانین خودش مبارزه کرد، با زبان تندش دشمنان زیادی ساخت و با سبک کشتی عجیبش، حریفان را در گردابی از ناتوانی غرق کرد.

مقدمه: بن اسکرن کیست و چرا یک پدیده محسوب می‌شود؟

برای پاسخ به این پرسش که بن اسکرن کیست باید به ریشه‌های کشتی فولک‌استایل (Folkstyle) آمریکا نگاه کنیم. بنجامین مایکل اسکرن، متولد ۱۸ ژوئیه ۱۹۸۴ در ویسکانسین آمریکا، یکی از پرافتخارترین کشتی‌گیران تاریخ دانشگاهی ایالات متحده است. او قهرمان دو دوره مسابقات NCAA و عضو تیم المپیک ۲۰۰۸ پکن بود.

اهمیت آشنایی با بن اسکرن در سبک مبارزه او نهفته است. او نماینده “کشتی خالص” در MMA بود. در حالی که اکثر کشتی‌گیران سعی می‌کردند بوکس یاد بگیرند تا کامل شوند، اسکرن تقریباً هیچ علاقه‌ای به یادگیری بوکس حرفه‌ای نشان نداد. او معتقد بود که می‌تواند هر حریفی را زمین بزند و آنقدر او را کنترل کند تا تسلیم شود. رکورد شکست‌ناپذیری او برای حدود ۱۰ سال و کسب کمربندهای قهرمانی در سازمان‌های Bellator و ONE Championship، نشان داد که استراتژی او تا چه حد کارآمد بوده است. او همچنین به دلیل شخصیت صریح، هوش بالا و مهارتش در جنگ‌های روانی، یکی از چهره‌های ماندگار تاریخ این ورزش است.

فصل اول: ریشه‌ها در ویسکانسین و تولد سبک فانکی

بن اسکرن کشتی را از سنین کودکی آغاز کرد. او در دبیرستان عملکرد خوبی داشت، اما در دانشگاه میسوری بود که به یک اسطوره تبدیل شد. در سیستم کشتی دانشگاهی آمریکا (NCAA)، تمرکز زیادی بر روی کنترل حریف روی خاک وجود دارد (برخلاف کشتی آزاد که بیشتر روی خاک نکردن تمرکز دارد). این سیستم دقیقاً مناسب ویژگی‌های بدنی و ذهنی اسکرن بود.

سبک “فانکی” (Funky) در همین دوران متولد شد. این اصطلاح به سبکی از کشتی اشاره دارد که غیرمتعارف، غیرقابل پیش‌بینی و مبتنی بر “اسکرامبل” (Scramble) یا درگیری‌های درهم‌پیچیده است. اسکرن بدنی بسیار انعطاف‌پذیر و مرکز ثقل عجیبی داشت. وقتی حریفان سعی می‌کردند او را خاک کنند، او با حرکاتی عجیب و استفاده از مچ پا و کمر، موقعیت را برعکس می‌کرد و خودش روی حریف مسلط می‌شد. او دو بار قهرمان NCAA شد و دو بار جایزه “دن هاج” (Dan Hodge Trophy) را که معادل توپ طلای کشتی است، دریافت کرد. او دوران دانشگاهی خود را با رکورد حیرت‌انگیز ۸۷ پیروزی پیاپی به پایان رساند.

فصل دوم: المپیک ۲۰۰۸ و انتقال به MMA

پس از پایان دوران دانشگاه، اسکرن به تیم ملی کشتی آزاد آمریکا پیوست و در المپیک ۲۰۰۸ پکن شرکت کرد. با این حال، قوانین کشتی آزاد بین‌المللی با کشتی فولک‌استایل آمریکا متفاوت بود و بر “امتیازدهی سریع” تاکید داشت، نه “کنترل طولانی”. اسکرن در المپیک موفق به کسب مدال نشد و در مرحله یک‌چهارم نهایی حذف شد.

این شکست باعث شد تا او تصمیم بگیرد شانس خود را در MMA امتحان کند. او معتقد بود که MMA به قوانین کشتی فولک‌استایل (کنترل روی زمین) نزدیک‌تر است تا کشتی آزاد المپیک. ورزش رزمی بن اسکرن در MMA از سال ۲۰۰۹ آغاز شد. او خیلی سریع نشان داد که مهارت‌های کشتی‌اش برای مبارزان معمولی MMA یک کابوس است. او حریفان را به راحتی به زمین می‌زد و با ضربات مشت روی زمین (Ground and Pound) آن‌ها را نابود می‌کرد.

فصل سوم: پادشاهی در بلاتور (Bellator)

در سال ۲۰۱۰، بن اسکرن به سازمان Bellator پیوست که در آن زمان دومین سازمان بزرگ MMA در جهان بود. او در تورنمنت وزن ولترویت (Welterweight) شرکت کرد و با شکست دادن دن هورنباکل قهرمان شد. پس از آن، او توانست لیمان گود را شکست دهد و کمربند قهرمانی را به دست آورد.

دوران حضور او در بلاتور با تسلط مطلق همراه بود. او حریفان قدرتمندی مانند داگلاس لیما (که بعدها یکی از بهترین‌های جهان شد) و آندری کورشکوف را شکست داد. در مبارزه با کورشکوف، اسکرن توانست بیش از ۲۴۸ ضربه مشت بزند در حالی که کورشکوف تقریباً هیچ ضربه‌ای نتوانست بزند. با این حال، سبک مبارزه او منتقدانی هم داشت. برخی او را “کسل‌کننده” می‌نامیدند زیرا او ترجیح می‌داد روی حریف بخوابد و او را کنترل کند تا اینکه ریسک کند و به دنبال ناک‌اوت باشد. دینا وایت، رئیس UFC، در آن زمان یکی از منتقدان اصلی او بود و همین موضوع باعث شد تا اسکرن سال‌ها از UFC دور بماند.

فصل چهارم: مهاجرت به آسیا و قهرمانی در ONE Championship

پس از پایان قرارداد با بلاتور و عدم تمایل UFC به جذب او، بن اسکرن تصمیمی غیرمنتظره گرفت و به سازمان ONE Championship در سنگاپور پیوست. این سازمان بزرگترین پروموشن رزمی در آسیا است. اسکرن در آنجا نیز به سرعت قهرمان شد.

در ONE Championship، او با حریفانی از ملیت‌های مختلف مبارزه کرد. مهم‌ترین پیروزی او در برابر شینیا آئوکی (Shinya Aoki)، اسطوره گراپلینگ ژاپن بود. آئوکی که خود متخصص بازی روی زمین بود، در برابر کشتی قدرتمند اسکرن هیچ حرفی برای گفتن نداشت و در همان راند اول با ناک‌اوت فنی شکست خورد. اسکرن در این دوران عملاً بازنشسته شد، زیرا احساس می‌کرد هیچ چالشی برای او باقی نمانده و می‌خواست روی خانواده و آکادمی کشتی خود تمرکز کند.

فصل پنجم: معامله تاریخی و ورود به UFC

سال ۲۰۱۸ شاهد یکی از عجیب‌ترین اتفاقات تاریخ MMA بود. سازمان UFC و ONE Championship توافق کردند تا یک “معامله بازیکن” (Trade) انجام دهند. دیمیتریوس جانسون (قهرمان مگس‌وزن UFC) به ONE رفت و بن اسکرن به UFC آمد. این اولین بار بود که چنین تبادلی بین دو سازمان بزرگ انجام می‌شد.

اسکرن با هیاهوی زیادی وارد UFC شد. او بلافاصله شروع به کری خواندن برای تمام مبارزان دسته ولترویت کرد. او مدعی بود که آمده تا به همه نشان دهد کشتی‌گیران واقعی چه کسانی هستند. اولین مبارزه او در برابر رابی لالر (Robbie Lawler)، قهرمان سابق و یکی از ترسناک‌ترین استرایکرها، تنظیم شد.

فصل ششم: مبارزه با رابی لالر و بولداگ چوک

اولین حضور اسکرن در قفس UFC (رویداد UFC 235) نزدیک بود به فاجعه تبدیل شود. در همان ثانیه‌های ابتدایی، رابی لالر اسکرن را بلند کرد و با شدت بسیار زیادی با سر به زمین کوبید (Slam). سپس لالر شروع به زدن مشت‌های وحشتناک به صورت اسکرن کرد. به نظر می‌رسید کار اسکرن تمام شده است.

اما در اینجا بود که “چانه” و سرسختی اسکرن خود را نشان داد. او نه تنها بیهوش نشد، بلکه توانست خود را بازیابی کند، خون را از صورتش پاک کند و موقعیت را تغییر دهد. او لالر را گرفت و فن “بولداگ چوک” (Bulldog Choke) را اجرا کرد. داور (هرب دین) احساس کرد لالر بیهوش شده و مبارزه را متوقف کرد. اگرچه لالر بلافاصله اعتراض کرد و مشخص شد که کاملاً بیهوش نبوده، اما اسکرن برنده اعلام شد. این مبارزه نشان داد که اسکرن شاید بوکس بلد نباشد، اما قلبی از شیر و استخوان‌بندی فولادی دارد.

فصل هفتم: پنج ثانیه شوم و زانوی خورخه ماسویدال

شاید مشهورترین (و تلخ‌ترین) لحظه در سوابق بن اسکرن مبارزه او با خورخه ماسویدال در UFC 239 باشد. اسکرن ماه‌ها ماسویدال را مسخره کرده بود و جنگ روانی شدیدی راه انداخته بود. ماسویدال که از اسکرن متنفر شده بود، نقشه‌ای دقیق کشیده بود.

به محض شروع مبارزه، اسکرن طبق عادت همیشگی سرش را پایین آورد تا زیرگیری کند. ماسویدال که این حرکت را پیش‌بینی کرده بود، با تمام سرعت دوید و یک زانوی پرشی (Flying Knee) به صورت اسکرن زد. بن اسکرن در جا خشک شد و بیهوش بر زمین افتاد. کل مبارزه تنها ۵ ثانیه طول کشید؛ سریع‌ترین ناک‌اوت تاریخ UFC.
این لحظه پایان شکست‌ناپذیری اسکرن و پایان هیاهوی او بود. با این حال، واکنش اسکرن به این شکست بسیار حرفه‌ای بود. او به جای بهانه‌جویی، در توییتر نوشت: “خب، این گند بود” (Well, that sucked). او با پذیرش شکست، درس بزرگی از فروتنی به دنیای ورزش داد.

فصل هشتم: رویای برباد رفته در برابر دمیان مایا

سومین و آخرین مبارزه اسکرن در UFC، یک رویای فنی برای طرفداران گراپلینگ بود: بن اسکرن (بهترین کشتی‌گیر) در برابر دمیان مایا (بهترین جوجیتسوکار). انتظار می‌رفت این مبارزه مشخص کند کدام سبک گراپلینگ برتر است.

در این مبارزه، اسکرن در سرپا بهتر ظاهر شد و چندین بار مایا را خاک کرد. اما روی زمین، مایا کلاس متفاوتی داشت. در راند سوم، مایا توانست اسکرن را که خسته شده بود، در یک موقعیت عالی گیر بیندازد و با تکنیک “Rear Naked Choke” او را تسلیم (Submit) کند. این اولین باری بود که اسکرن با سابمیشن شکست می‌خورد. پس از این باخت، اسکرن به دلیل مشکلات شدید لگن (Hip) که نیاز به جراحی تعویض مفصل داشت، از دنیای MMA بازنشسته شد.

فصل نهم: تحلیل فنی سبک “فانکی”

برای درک اینکه چرا بن اسکرن با وجود ظاهر غیرورزشی‌اش تا این حد موفق بود، باید سبک او را آنالیز کنیم. ورزش رزمی بن اسکرن بر پایه “کنترل مچ دست” و “فشار لگن” استوار بود.

ویژگی‌های کلیدی سبک او:
اسکرامبل (Scramble): او هرگز تسلیم خاک شدن نمی‌شد. وقتی تعادلش به هم می‌خورد، مدام می‌چرخید تا موقعیت برتر را بگیرد.
سواری روی حریف (Riding): اسکرن مهارت عجیبی در سوار شدن روی کمر حریفان داشت. او از پاهایش برای قفل کردن بدن حریف استفاده می‌کرد و با یک دست مشت می‌زد و با دست دیگر مچ دست حریف را کنترل می‌کرد.
فشار مداوم: او حریف را خفه نمی‌کرد، بلکه او را “غرق” می‌کرد. حریفان او اغلب از خستگی و ناتوانی در بلند شدن تسلیم می‌شدند.
استرایکینگ کثیف (Dirty Boxing): بوکس او از راه دور بسیار ضعیف بود، اما در فاصله نزدیک و کلینچ، آپرکات‌های کوتاه و موثری می‌زد.

فصل دهم: بوکس با جیک پاول و جنجال‌های پس از بازنشستگی

پس از بازنشستگی و جراحی لگن، بن اسکرن برای یک مسابقه بوکس نمایشی با جیک پاول (یوتیوبر معروف) بازگشت. این تصمیم صرفاً مالی بود و خود اسکرن نیز آن را پنهان نمی‌کرد. او که هرگز بوکسور خوبی نبود، در راند اول با یک مشت ناک‌اوت شد.
این مسابقه انتقادات زیادی را برانگیخت و بسیاری معتقد بودند که میراث او را خدشه‌دار کرده است. اما اسکرن با خنده پاسخ داد که برای چند دقیقه مشت خوردن، مبلغ هنگفتی دریافت کرده است. این نگاه پراگماتیک و کاسب‌کارانه، بخشی از شخصیت منحصربه‌فرد اوست.

جدول مقایسه بن اسکرن با سایر کشتی‌گیران بزرگ MMA

برای درک جایگاه او، مقایسه‌ای بین اسکرن و سه کشتی‌گیر بزرگ دیگر انجام می‌دهیم:

فصل یازدهم: شخصیت و هوش مالی

در بحث معرفی بن اسکرن باید به هوش او خارج از قفس اشاره کرد. او یکی از باهوش‌ترین مبارزان در زمینه مالی است. اسکرن یکی از اولین پذیرندگان بیت‌کوین در جامعه ورزشی بود و سرمایه‌گذاری‌های موفقی در ارزهای دیجیتال داشت.
او همیشه به مبارزان جوان توصیه می‌کند که پول خود را هدر ندهند. شخصیت او ترکیبی از یک فیلسوف و یک ترول اینترنتی است. او از بحث کردن لذت می‌برد، پادکست‌های موفقی دارد و نظرات خود را بدون ترس بیان می‌کند. او همچنین آکادمی کشتی “Askren Wrestling Academy” (AWA) را اداره می‌کند که یکی از بهترین مراکز استعدادیابی کشتی در آمریکاست.

فصل دوازدهم: میراث “دمپایی پوش”

بن اسکرن اغلب با دمپایی (Flip-flops) در کنفرانس‌های خبری حاضر می‌شد و اهمیتی به ظاهرش نمی‌داد. این بخشی از جذابیت او بود. او به مردم عادی نشان داد که برای قهرمان شدن نیازی نیست شبیه مدل‌های تناسب اندام باشید.
میراث او در MMA این سوال را برای همیشه باقی گذاشت: “اگر بن اسکرن زودتر و در دوران جوانی به UFC می‌آمد، چه می‌شد؟” بسیاری معتقدند که اگر او در دوران اوجش با GSP مبارزه می‌کرد، نتیجه می‌توانست متفاوت باشد. با این حال، او ثابت کرد که یک سبک کشتی خالص و تک‌بعدی، اگر به کمال برسد، می‌تواند دنیا را تسخیر کنذ.

نتیجه‌گیری: پایان عصر فانکی

بن اسکرن معمایی بود که نیمی از دوران حرفه‌ای‌اش حل‌نشده باقی ماند و نیمی دیگر با انفجاری بزرگ به پایان رسید. او قهرمانی بود که از تکنیک‌های زیبا متنفر بود و زشتی و کارایی را ترجیح می‌داد.

برای کسانی که می‌پرسند بن اسکرن کیست، پاسخ این است: او کشتی‌گیری نابغه بود که وارد دنیای بوکسورها شد، آن‌ها را به زمین زد، مسخره‌شان کرد و با جیب‌هایی پر از پول و کمربندهای قهرمانی صحنه را ترک کرد. زانوی ماسویدال شاید او را بیهوش کرد، اما نتوانست حقیقت دستاوردهای او را پاک کند. بن اسکرن به ما آموخت که در مبارزه (و در زندگی)، مهم نیست چقدر زیبا به نظر می‌رسید، مهم این است که چقدر می‌توانید موقعیت‌های سخت را کنترل کنید و از آن‌ها پیروز بیرون بیایید.